BLOG: Hoe gaat het nu echt met je?

10-04-2014

Aggeloo en Stichting De Jonge Weduwe

Aggeloo heeft een gesprek met twee jonge weduwen: Petra van Rij, die samen met haar zus Marijke Stichting  De Jonge Weduwe oprichtte, en Miranda van der Vegt. Als jonge vader met een gelukkig gezin voel ik, Kenneth, me toch een beetje vreemd. Deels gevoed door mijn bezoek aan de website van De Jonge Weduwe, waar veel heftige verhalen openhartig met lotgenoten besproken worden, maar zeker ook door de twijfel over hoe het gesprek zal verlopen. Een mooie regenboog onderweg stelt me meteen gerust; dit wordt een mooi en inspirerend gesprek.

De kennismaking gaat al in een paar minuten naar de kern: de dood. En vervolgens al snel naar een gemeenschappelijk onderwerp: taboe! Taboe rondom de dood, en in het bijzonder rondom de dood op jonge leeftijd. Petra (weduwe van de in 2006 verongelukte zeezeiler Hans Horrevoets): ‘Toen Hans dood was, was er in het begin veel begrip van mijn directe omgeving, maar er waren ook veel mensen die het erg moeilijk vonden om me aan te spreken. Het voelde alsof ik het stempel opgedrukt had gekregen met de letters E-N-G. En misschien was ik dat ook wel: eng. Ik zag de mensen worstelen met hun machteloosheid. Wat moesten ze zeggen? Wat moesten ze doen? Ik kan het me ook goed voorstellen dat ze het niet wisten, maar ik had graag gewild dat ze dat simpelweg aan me hadden gevraagd. Goedbedoelde opmerkingen als “het komt allemaal wel goed” en “gelukkig heb je de kinderen nog” waren me dan misschien wel bespaard gebleven. Dat soort uitspraken hebben me namelijk echt pijn gedaan. In je diepste rouw heb je geen energie (over) om te relativeren.’

Miranda (weduwe geworden in 2009) vult aan: ‘Het wordt misschien nog wel erger na verloop van tijd.  Opmerkingen zoals “Het is nu al weer twee jaar geleden…. Ben je er nu nog steeds niet overheen?”. Er kan gewoonweg niet te lang over verdriet gesproken worden. Ik heb daarom aansluiting gezocht bij lotgenoten en kwam zo uit bij Stichting De Jonge Weduwe. Een warm bad waarbij je vaak aan één woord genoeg hebt. Je veel steun aan elkaar hebt en waarbij je ook leert relativeren. Want er zijn altijd gevallen (financiële problemen, huis moeten verkopen, etc.) die (nog) erger zijn dan jezelf voor mogelijk hebt gehouden.'

De vraag die bij ons direct opkomt: ‘maar wat kun je dan wél het beste doen?’

Petra zegt het heel resoluut: ‘ durf het gewoon te vragen! Eerlijk is eerlijk, in het begin weet je echt niet wat je wilt, waar je behoefte aan hebt. Je hele leven ligt ondersteboven, dus wat moet je?’

Door een tiental lotgenoten zijn er twee filmpjes gemaakt met zinnige en onzinnige dingen die je kunt zeggen en doen. Na het bekijken hiervan zijn er een aantal dingen die me opvallen. Bij de onzinnige opmerkingen zitten zeker ook de tenenkrommende clichés die mijn gevoel bevestigen dat mensen niet goed nadenken over wat ze zeggen en al helemaal niet over het feit hoe hun woorden overkomen. Petra en Miranda zijn het direct eens over een vooroordeel: ‘Mensen zeggen - alsof ze uit ervaring spreken - “Je wordt er een mooier en sterker mens van”. Wij helpen die mensen graag uit de droom.’ Petra: ‘mijn leven, het plaatje dat ik me ervan had voorgesteld, wordt nooit meer zoals het was, zoals ik het hoort te zijn. Een jong gezin, met een vader, een moeder, een peuter van anderhalf en een tweede op komst… Al mijn dromen zijn ingestort. Het is allemaal zo oneerlijk. Dat vind ik – acht jaar na dato – nog steeds. Voor de kinderen, voor mij, en bovenal voor Hans. Ik vind het zo gemeen dat hij niet mag genieten van onze prachtige dochters en dat zij niet van hem kunnen genieten. Geloof me, van die wetenschap word je echt geen sterker mens.’

Gelukkig zijn er ook veel  voorbeelden van zinnige dingen die je kunt zeggen of doen. Vooral dat laatste maakt indruk op ons. ‘Dingen voor elkaar doen, en bovenal met liefde doen. Helpen met opruimen, vervelende klusjes doen, kinderen mee uit nemen, een bloemetje op zijn tijd, zomaar wat eten langsbrengen en/of nu eens echt gemeend vragen: “hoe gaat het nu met je?” Dat zijn zulke liefdevolle en zinnige dingen. Maar de tranen springen in mijn ogen als ik zie dat een moeder vertelt dat haar kind zegt: “Mama ik hou van jou….” Dát is natuurlijk pas echte liefde.’

Wanneer we dieper ingaan op het hoe en waarom van Stichting De Jonge Weduwe, openen de gezichten van beide dames en vertellen ze beide trots over de hulp die ze krijgen en aanbieden. Miranda: ‘als ervaringsdeskundigen hebben we al zo veel meegemaakt en het delen van die ervaringen geeft steun in de verschrikkelijk moeilijke tijden.’ Petra: ‘wat ik eigenlijk nog het mooiste vind, is dat de dames elkaar ontmoeten via onze stichting en dat er na verloop van tijd heel hechte vriendschappen ontstaan. En daarbij komt dat de kinderen elkaar ook leren kennen en steun bij elkaar vinden. Zij hebben tenslotte allemaal geen papa meer en hoe fijn is het om daar met andere kinderen over te kunnen praten? Onbetaalbaar.’

Wat heel mooi aan dit soort gesprekken is dat je al snel merkt dat er de nodige raakvlakken tussen Aggeloo.com en De Jonge Weduwe zijn. In benadering van de doelgroep en wijze waarop wij onze doelen willen verwezenlijken. Ideeën worden uitgewisseld en wij gaan zeker met elkaar samenwerken.

Beter kunnen we niet uit elkaar gaan. Tot ziens!

Kenneth van Cauter & Joost Haartsen

Link: 

Ga naar de website van De Jonge Weduwe

<< Terug